بیا جانا

بیا یک شب که برفی سخت می بارد

سپیدی تا افق می رود همراه تاریکی

خدا از لطف می پوشد تن ِ لُخت درختان را

میان جامه ای دیبا ، سپید و دلکش و زیبا

و دنیا بر تن خود می کشد رخت عروسان را

من و تو در کنار هم ، جدا از شهر و از غوغای انسان ها

بَری از رنج و هرمان ها

بنوشیم از لبان ِ هم شراب بوسه ی شیرین

زبان دیده بگشائیم و در دنیای خاموشی

برای سال دیگر توشه گیریم از نگاه هم

پیدا و پنهان...