بسوی تو می آیم

کجایی ؟ که از جهان آدمیان

هر چه دورتر می شوم

نزدیکتر به تو می آیم

تنهایم آنچنان که دروازه ام

صدای کوبش دست ها را

از یاد برده است

دلتنگی ام :

راه باریکه ی تاریکی ست که از آن

بسوی تو می آیم

و هر چه نزدیک تر می شوم

فاصله ام با جهان بیشتر می شود

و فاصله ام با خویش.

آنگونه که احساس می کنم

هیچ گاه بر نشان خاک

نامی نبوده ام.

تنهایم و نزدیک تر از خویش

به تو.

آفتابت بر زمین

می تابد:

در سایه ات قدم می زنم

بر درخت ها پرندگان می خوانند :

ترانه ی آنان است.

بر آب ها ، موج ها می روند

صدای تو در گام های ایشان است .

ماه می آید:

ستاره ها چشم های تو هستند

نسیم می خیزد

و عطر شب بو ها

پیراهن تو می شود....

عشق راه باریکه ی پنهانی است

در علفزار

که از آن بسوی تو می آیم .

پیدا و پنهان...